"Gospode, o Gospode," zavapi Abraham i baci se u prašinu. "Da li je zbilja istina da će mi žena Sara u zreloj dobi od devedeset godina roditi još jednog sina? Uza sve moje strahopoštovanje spram Tebe, da nije ipak posrijedi neki nesporazum?"

"Glavu gore, Abrahame, ništa se ne boj," odgovori Svemogući. "Ja hoću da ti potomstvo bude brojno kao zrnca prašine na zemlji."

"Nisam ja mislio na kvantitetu nego na kvalitetu," promrmlja Abraham. "I ja ću, Gospode, uskoro navršiti stotu, a sudeći po svim biološkim spoznajama plodovi moje starosti bit će prilično smiješna čeljad."

Ali nebo bijaše zavijeno u šutnju.

"Pa dobro onda," osovi se Abraham na noge. "Što mu ja tu mogu!"